9-daagse Rwanda Gorilla Ervaring & Safari

Beoordelingen van reizigers

• 

  Michelle

  27 juni 2021
  Automatisch vertaald. Bekijk in originele taalBeoordeel deze vertaling
  Automatische vertaling beschikbaar in Nederlands. Bekijk in het Nederlands
  Waar moet ik beginnen met deze overweldigende, verbazingwekkende levensveranderende ervaring? Ten eerste, gewoon...
  Waar moet ik beginnen met deze overweldigende, verbazingwekkende levensveranderende ervaring? Ten eerste, gewoon DOEN. Boek het. Het was het waard. Deze 9-daagse tour heeft ons echt de ogen geopend voor zowel de schoonheid als de historische tragedies van Rwanda. Na een rondleiding door Kigali op dag 1 werden we meegenomen naar letterlijk elke hoek van het prachtige platteland van Rwanda. Toegegeven, reizen tijdens COVID-19 protocollen met gezichtsmaskers maakte het soms een beetje ellendig, en het is op dit moment erg streng in Rwanda, dus als het dragen van maskers een probleem voor je is, wacht dan tot dat mandaat is opgeheven. Ik heb zelf last van huidgevoeligheid en zeker een beetje claustrofobie als het gaat om het dragen van een masker over mijn gezicht en neus. Ik heb het in ons land nooit echt consequent hoeven doen tijdens de lockdown omdat ik vanuit huis werkte... dus ik wist niet hoeveel last ik hiervan zou hebben. Vooral in het vliegtuig heen en terug...maar dit maakt geen deel uit van onze beoordeling van de tour zelf. Het is echter wel een overweging voor jullie reizigers die misschien niet vaak een chirurgisch masker hebben gedragen. Je zult het inderdaad de hele reis moeten doen, zelfs in de auto... zelfs buiten. Wat betreft de COVID-tests - zelfs de PCR-tests gaan heel snel in Rwanda en je hebt je resultaten heel snel na aankomst. De reisorganisatie en onze gids deden hun uiterste best om de reis te reorganiseren rond onze laatste PCR-test om gorilla's te zien, zodat we die ook konden gebruiken om op de internationale vlucht te vertrekken. Maar... de stress die we voelden bij het binnengaan van een land vol onbekenden, met een echt groot risico om (zelfs onterecht) positief te testen op COVID, deed de weegschaal bijna te ver doorslaan naar de stresszone en te ver weg van de plezierzone. Toch waren we vastbesloten om te reizen en te genieten van een vakantie aan de andere kant van de wereld na een jaar van opsluiting. We waren erg enthousiast om iets totaal nieuws en anders te zien. En dat kregen we! Voorreis: De reisorganisatie New Horizons is geweldig in de communicatie via de TourRadar website. We hadden echt geen enkel probleem met hen en hun antwoorden op mijn vragen waren snel en grondig. Ze pasten de dingen een beetje aan voor de explosie van Nyiragongo, maar we konden ons niveau van activiteit kiezen en kregen zelfs een privétour terwijl het een veel grotere groep had kunnen zijn. Ik denk eerlijk gezegd dat het op deze manier beter uitpakte, vanwege het COVID gebeuren...minder reizigers. We zouden het moeilijk hebben gehad als we vastzaten aan een tour met mensen die niet in vorm waren, of erger nog, onaangename of onbeleefde mensen. In het grote geheel hadden we deze reis nooit kunnen maken zonder hun expertise en begeleiding. De tour: Ik zal mijn gedetailleerde en eerlijke beoordeling van de tour zelf beginnen met te zeggen dat we onze chauffeur Emmanuel geweldig vonden. Hij is hoog opgeleid, welbespraakt en erg trots op het erfgoed van zijn land. Hij zet een geweldig, lachend gezicht neer bij het reisgezelschap (terwijl we daar zelden een glimp van hebben kunnen opvangen, omdat hij het maskerprotocol ZEER strikt volgde). Hij is zachtaardig en was flexibel toen we hier en daar iets wilden veranderen. Ik heb wat kritiek in mijn recensie hieronder die jou, de potentiële reiziger, en ook hem en de touroperator zal helpen om het de volgende keer echter wat beter te doen. Dus beginnend met dag 1: Emmanuel was zoals altijd stipt op tijd en sympathiek. Hij helpt je graag om een paar woordjes Kinyarwanda te leren, zoals "goedemorgen" en "dank je wel"... Ik vond het geweldig om over de geschiedenis en de monumenten te leren, en echt alles wat hij zei was boeiend. De grootste tegenvaller van de tour: de auto waar we de hele week in moesten rijden. Het was een echt oude, slecht uitgelijnde Toyota Land Cruiser die in bochten naar rechts piepte als hij harder dan ongeveer 20 km/u reed. Ik was ook nooit helemaal gerust op het remmen. Ik weet nu dat dit is wat ze gebruiken voor een tour voor twee personen, maar het heeft problemen. We hadden iets verwacht als een van de nieuwere Toyota Prados met mooie leren stoelen, op zijn minst een paar fatsoenlijke bekerhouders en misschien airconditioning! We waren behoorlijk bang dat we zouden stranden aan de kant van een weg in the middle of nowhere met een grote onzekerheid over hoe we hulp konden krijgen als de motor ermee ophield of de riem eraf gleed. Er is ook een soort uitlaatgaslek in de motor, want ik voelde me de hele tour vaak misselijk van de stinkende dampen, tenzij we met een behoorlijk hoge snelheid reden en de lucht van buiten naar binnen kon komen. Ondanks de overduidelijke problemen met de uitlijning en de uitlaatgassen van de auto, waren de stoelen in het interieur relatief comfortabel. Ik zat voorin omdat ik gevoelig ben voor bewegingsziekte in auto's, en ik was blij dat ik dat gedaan had met de winderige wegen. Mijn man zat achterin, waar de stoelen helemaal niet achterover konden leunen en er niet veel beenruimte was. Ik zou gek zijn geworden als ik de hele 9 dagen in deze auto op de achterbank had moeten zitten - er wordt veel gereden tijdens deze tour. Gelukkig vond mijn man dat niet erg. Dit voertuig had voor mij het gevoel van een heel, heel oude auto. De veiligheidsgordels spannen voortdurend op je schoot tot het punt van ongemak omdat de schouderhaspels versleten zijn na jaren van vermalen stof en vuil en gebruik. Dus ja... het dieptepunt van de tour was dat we dit voertuig kregen, na het lezen van de enige voorafgaande recensie waarin stond dat het een "erg mooie Jeep" zou zijn. We waren behoorlijk jaloers op de vele andere mensen die we tijdens de tour zagen en die in prachtig uitziende Land Rovers reden met echte airconditioning en ramen die helemaal omhoog konden. Dat zou onze tour echt veel beter hebben gemaakt. Dat gezegd hebbende, was het bijna elke dag mooi weer, zo niet een beetje frisjes, behalve die dag in Kigali. Die eerste dag, toen we door die stad reden met het walgelijke zwarte roet dat uit elke auto en motor kwam, en de dieselrook die ons verstikte, wensten we echt dat we een auto hadden waarin de ramen omhoog konden en de airco zou hebben gewerkt. Ik begrijp heel goed dat de tours waarbij je in mooiere auto's rijdt waarschijnlijk veel duurder waren, maar wij gaven meer dan $9.000 uit voor een tour voor twee personen, en als je de $1500 voor gorillavergunningen aftrekt, was dit ongeveer $667 per dag. De maaltijden in Rwanda zijn relatief goedkoop, net als de hotels (ik heb de prijzen opgezocht op Expedia). Ik realiseer me dat tourbedrijven geld moeten verdienen en we respecteren ook de behoefte van onze chauffeur aan een salaris. Ik vind deze tour helemaal niet te duur, voor wat hij was. Zeker als je bedenkt dat we zelf geen idee hadden wat we moesten doen. Ik denk alleen dat je mensen echt van tevoren moet laten weten hoe het voertuig is om verwachtingen te scheppen. Ik had graag extra betaald voor een beter voertuig, waarin we veiliger waren geweest en ons comfortabeler hadden gevoeld. Wat betreft de dagindeling en de communicatie met Emmanuel had het soms beter gekund; we waren vaak niet op de hoogte van de maaltijden in het bijzonder - ik moest uiteindelijk uit eigen zak betalen voor een paar diners tijdens de tour, waarvan ik dacht dat ze allemaal inbegrepen waren. Niets groots en geen probleem, want we kwamen er uiteindelijk altijd wel uit. Er was een reden voor één van die keren: we konden het eten in het Ken Barham Guest House niet verdragen en ik wilde wijn, dus nam hij ons mee naar een hotel om verderop in de straat te eten. Ik voelde me erg slecht die avond toen ik me realiseerde dat hij veel langer bij ons moest blijven dan hij had gepland omdat we ergens anders moesten eten, en eerlijk gezegd was het eten daar niet veel beter. Maar ik kreeg wel geweldige wijn! En ik waardeer het echt dat hij die avond zonder klagen extra zijn best heeft gedaan. Ik vermoed dat het eten en drinken van Ken Barham de reden is dat we daarna bijna de hele reis last hadden van vreselijke maag- en darmproblemen. Maar daarover dadelijk meer... ik kan het niet bevestigen, maar daar begonnen we ons een aantal dagen ZEER ziek te voelen. Dus dat was het dan met het negatieve deel van onze recensie. Het lijkt erop dat het probleem met de auto eenvoudig op te lossen is. Vraag de reisorganisatie voordat je boekt in welk voertuig je reist en overweeg misschien om een soort upgrade aan te vragen als je ook last hebt van dit soort dingen. Als je in het Ken Barham Guest House moet verblijven, drink de thee dan NIET. Daar is alleen flessenwater. De overweldigende positieve punten van de tour wogen ruimschoots op tegen de problemen met het voertuig en die ene lodge. Dag 1 was, zoals ik al zei, de Kigali-tour. Het was heet en de stad stikte van de uitlaatgassen. Dit was vooral vermoeiend na een ZEER lange vlucht vanuit het westen van de VS in de twee dagen ervoor. Onze eerste twee dagen verbleven we in het Heaven Boutique hotel als doorgangshotel (verplicht volgens het COVID-protocol). Ze hebben ons totaal opgelicht door te weigeren om maaltijden te verstrekken nadat onze testresultaten binnen waren, zelfs nadat ze ons bijna $200 in rekening hadden gebracht voor de roomservice als onderdeel van de transit hotel deal, terwijl Expedia letterlijk de helft van dat bedrag vroeg voor hetzelfde. Maar dat was geen onderdeel van de rondreis, dus ik denk dat dit een waarschuwing is als je ze gebruikt. We vonden het resort ECHT goed en het eten was top, dus het was het niet waard om ruzie over te maken. We hebben het gewoon laten gaan. New Horizons was zo aardig om ons de eerste nacht van hun overnachtingskosten terug te betalen, zodat we in het Heaven Boutique hotel konden blijven en niet twee dagen hoefden te herpakken. Toen we aan de tour begonnen, hadden we nog steeds een jetlag en begonnen we erg moe aan die eerste tourdag. De eerste stop was bij het monument voor de Belgische vredessoldaten, wat interessant was. Ironisch vond ik het wel. De Belgen waren de oorzaak van de massamoorden met deze Hutu/Tutsi creatie! Maar we snappen wel dat ze probeerden de vrede te bewaren en dat deze mannen stierven vanwege hun dienst bij de V.N. De volgende stop was het Genocide Memorial. Een triest en afschuwelijk deel van de rondleiding, maar we zagen het als noodzakelijk voor de context. De Belgische aanduiding van de Hutu- en Tutsi-stammen was allemaal een noodlottig product van mislukt imperialisme. Ik vind dat je het moet zien, omdat het echt de verbazingwekkende vooruitgang laat zien die dit land de afgelopen twee decennia heeft geboekt. Nadat we die rondleiding hadden gedaan, gingen we lunchen in een plaatselijk restaurant en dat was onze eerste, verwarrende maaltijd tijdens de rondleiding. Ik wist niet zeker of ik moest betalen en het was lastig bij de kassa, maar Emmanuel heeft uiteindelijk toch betaald. Ik weet niet of het gewoon een Amerikaans iets is, maar ik vind het echt fijn om duidelijk geholpen te worden, vooral als het de eerste dag is en we allemaal nieuw voor elkaar zijn. Het zou ons een paar keer geholpen hebben als Emmanuel gewoon iets duidelijks en directs had gezegd als, "Ik heb de rekening voor de lunch bij elke halte, dus nadat jullie je eten hebben gehaald, ga je gewoon naar boven en eet je". Diners zijn meestal inbegrepen, maar niet als je je plannen verandert en ergens anders wilt eten. Dit is niet zozeer de schuld van de tour, of van Emmanuel, maar echt gewoon de manier waarop ik de dingen persoonlijk het beste begrijp. Richtlijn. Ik zat in het Amerikaanse leger en die stijl lijkt bij me te passen... we moesten ongeveer 30% van de tijd raden wat er aan de hand was. De laatste stop voor ons die dag was een vreemd, eclectisch kunstmuseum hoog op een heuvel in de stad. Deze stop zou aangenaam zijn geweest als de druk van de kunstenaars zelf niet zo hoog was geweest, die in elke kamer op de loer lagen en ons in het zweet dreven om het belachelijk duur geprijsde werk te kopen! Ik bedoel... $8.500 voor een abstract schilderij is misschien iets voor iemand anders, maar niet voor mij! Tot overmaat van ramp waren we waarschijnlijk letterlijk de enige bezoekers van die plek in lange tijd en je kon de wanhoop gewoon voelen toen ze ons volgden en vroegen wat we van de kunst vonden. Dan en ik voelen ons erg ongemakkelijk in dit soort situaties. Ik zou het leuk hebben gevonden om door de kunst te slenteren en de werken te bekijken... misschien een paar vragen stellen aan een kunstenaar als ik echt geïnteresseerd was, wetende dat de prijzen inclusief verzending naar de VS waren als ik iets wilde hebben... maar dat is niet de manier waarop ze zaken doen. Ik zou zeggen, als je daar nog eens met bezoekers komt, praat dan met de eigenaar over minder druk om te kopen. Een opmerking van de eigenaar bij de deur over verzending en prijzen zou voldoende zijn geweest, want er was absoluut geen sprake van dat we daar iets zouden kopen. Ik was zo bang dat ik iets beledigends zou zeggen waar de kunstenaars bij waren! Ik waardeer echt alle soorten kunst, maar dit was geen museum, dit was een soort hinderlaag. We konden niet snel genoeg weg zijn. Eerlijk gezegd had ik hetzelfde gevoel over de markt die we 's ochtends bezochten, vóór de kunstplek. Wel een hele culturele ervaring!!! Ik hoef nooit meer een Afrikaanse markt op. Ik voelde me overprikkeld en op het randje van bedreigd door alle mensen die me onder druk zetten om alles te kopen en de onnodige dragers die fooien wilden vragen voor het dragen van je spullen. Het was onmogelijk om "nee" tegen ze te zeggen. Misschien mijn eigen probleem... ik kan niet tegen grote stadsmarkten en het feit dat ik de enige blanke was die werd aangestaard en gevolgd, maakte het nog veel erger. Op dat moment hielden we het voor gezien omdat we helemaal uitgeput waren van de lucht in de stad en de emotioneel zeer belastende herdenkingen en de hoge druk op de markt en de kunstwinkel. We gingen terug naar het Heaven resort en ontspanden ons, lieten ons masseren en aten op eigen kosten, omdat we die dag vroeg uit de tour waren gestapt. Dag 2 bestond vooral uit reizen door het land naar het regenwoud. We waren gevloerd dat het een rit van ruim 6 uur zou worden, maar het ging heel snel! Er waren zoveel interessante en kleurrijke dingen te zien op de weg. De boerderijen en de mensen zijn prachtig in Rwanda. We hoorden het verhaal van de Kamegeri-rots en het was interessant... maar een beetje vreemd! Een goede introductie in de verhalen van de Rwandese cultuur. We stopten en hadden een UITSTEKENDE rondleiding bij het paleis van de koning en het Kandt Huis. Ik denk dat we dat de 2e dag hebben gedaan... het loopt allemaal een beetje in elkaar over met de musea. Maar we hebben echt genoten van alles. Uiteindelijk kwamen we aan bij de canopy walk in de regen, net toen ze gingen sluiten en weer een mis-communicatie. Emmanual zei iets over "10 minuten" en we dachten dat we letterlijk naar een uitkijkpunt zouden gaan en weer terug zouden komen. Ik denk dat hij bedoelde dat er nog 10 minuten over waren tot het laatste vertrek van de tour. Dus we stapten onvoorbereid uit de auto om bijna 2 uur in de koude regen door het bos te lopen! Maar toch, omdat we al onze spullen hadden meegenomen (behalve dat mijn man een korte broek droeg en hij zich had willen omkleden), is het goed gekomen. Het was echt koud! We genoten echter met volle teugen van de wandeling naar het bladerdak, na de lange dag in de auto. Toen we klaar waren, gaven we onze twee gidsen een fooi en gingen we op weg naar het Ken Barham Guest House. Wat een prachtige plek in een theeplantage! En zulke aardige, lachende gezichten. Zo'n vriendelijk, geweldig personeel. De taal was een grote barrière, maar we konden tenminste communiceren. Ze brachten ons een modem na veel verwarring over het internet, wat aardig van ze was. We wilden dit pension echt leuk vinden. Er zijn echter een paar klachten. Het eten. Verschrikkelijk...en we hebben geen hoge eisen. Gewoon eten wat we kunnen eten. De bediening in het restaurant was buitengewoon raar. Ze vroegen niet of je iets wilde drinken, en toen we het vroegen, maakten ze duidelijk dat ze niets te drinken hadden... dus liepen we terug naar de kamer om een fles water te halen... Het duurde minstens een uur om iets te eten te krijgen, en zelfs als we vooraf bestelden voor een bepaalde tijd, was de bediening gewoon bizar traag. Daar waren we in Rwanda wel aan gewend. Je kunt geen enorme haast hebben om te eten. Er bleken niet al te veel plekken te zijn (althans hotels) waar het eten snel ging. Alles goed en wel. We hebben geleerd om geduld te oefenen, wat in Amerika geen gebruikelijke deugd is. De bedden waren lekker comfortabel, maar we hadden moeite om warm te blijven. Het was die nacht ijskoud en er was nauwelijks een kale lamp in die kamer. Niets aan de muren en het was gewoon een vreemde, vreemde plek. Laten we aardig zijn en die kamer "rustiek" noemen. Het leek een beetje op kamperen in de buitenlucht, maar dan met een fatsoenlijk bed. Er was uiteraard geen verwarming of airconditioning... normaal gesproken allemaal prima, maar we waren nat en modderig en moe. De douche deed er ongeveer 20 minuten over om warm te worden, maar hij werd tenminste warm. Het was heel, heel rustiek! Het toilet spoelde niet twee keer achter elkaar door, tenzij je ongeveer 20 minuten wachtte, dus onze maagproblemen waren daar een echte nachtmerrie. We werden veel hechter als stel...LOL. Hoe dan ook, daar verbleven we twee nachten achter elkaar en we genoten echt van de sfeer, maar we waren de hele tijd ziek. Ze hadden ook geen schoonmaakservice voor de kamer. Dus onze echt vieze handdoeken werden nooit verschoond en we moesten om nieuwe vragen, waar ze uren over deden... en tegen die tijd hadden we de natte, vieze handdoeken gewoon hergebruikt. Dag 3 was BRUTAAL. We vonden het geweldig! Waren we maar niet zo ziek geweest, dan was het veel beter geweest... dan hadden we ons veel sterker gevoeld. Eerlijk gezegd had het veroorzaakt kunnen worden in Heaven, waar ze waterflessen bijvulden met "omgekeerde osmose" water dat een beetje vies smaakte. Daar had het kunnen beginnen. Of de Afrikaanse koffie met veel te veel gember die we dronken in het paleis van de koning. We hebben deze dag dus twee aparte wandelingen gemaakt - we begonnen met chimpansees en hadden zoveel geluk! Het was magisch. Een snelle wandeling van 20 minuten en we waren overal omringd door chimpansees! Een familiegroep van ongeveer 25 chimpansees sloot zich bij ons aan en zij werden vergezeld door vele andere verbazingwekkende dier- en plantensoorten. We waren doodmoe van het ziek zijn, en de kou en de regen maakten het nog veel moeilijker, maar dit is waarom we gekomen zijn! Om het RAINwoud echt te ervaren. We hebben zeker gekregen waarvoor we gekomen waren! We hadden net genoeg tijd voor een hele, hele langzame lunch in het Ken Barham guest house. We gingen naar de kamer om ons op te frissen en wat te rusten, en ze namen onze wandelschoenen mee! Dat was raar om te doen zonder het ons te vragen. Ik dacht half dat iemand ze gestolen had en begon te flippen! Ik denk dat ze probeerden om fooien te vragen, en dat is prima - daar ben ik het helemaal mee eens, maar de schoenen waren voor eeuwig en altijd weg. Het duurt ongeveer 2 minuten om modder van schoenen te schrobben, geen uur. We moesten uiteindelijk op blote voeten door het gebouw tippelen en iemand zoeken om ze terug te halen om te gaan lunchen. Het waren onze enige schoenen. Dit gebeurde ook op de laatste plek waar we verbleven! Ik denk dat het de bedoeling was dat we op hun rubberen slippers zouden lopen, maar het vroor en regende en we moesten lunchen en Emmanuel ontmoeten voor de tweede wandeling van de dag. Deze tweede wandeling was naar de Isumo watervallen, en het was SLECHT maar geweldig. Deze keer waren we samen met een zeer rijke gast van One & Only, het exclusieve resort vlakbij de wandeling. Hij was wel leuk om mee om te gaan. Een soort Belgische aristocraat. We hadden allemaal een pittige wandeling... de gidsen waren erg slecht in hun Engels en sleepten het echt te lang uit. Het water was op en we waren ECHT moe van de jetlag, ziek zijn en het supervroege vertrek 's ochtends (0450), dus we wilden graag snel terug van de watervallen. Dus toen hij om de 10 meter wilde stoppen om ons een overzicht te geven van alle planten en dieren in extreem gebroken Engels, waren we te beleefd om te zeggen "kunnen we gewoon lopen alsjeblieft?", maar onze Belgische vriend zei beleefd dat ze op moesten schieten, omdat hij een COVID-test moest doen. We waren dankbaar. Terug naar Ken Barham en dit was de avond dat ik oom huilde over dat eten en Emmanuel ons naar een hotel liet brengen. Ik had het hier al eerder over gehad. Arme Dan viel bijna in slaap op tafel, we wachtten zo lang op het eten. En er waren maar twee andere gasten in het enorme restaurant! Maar de wijn was geweldig! Zilveren voering... Dag 4 was denk ik onze favoriete dag van de rondreis. Dit is moeilijk te zeggen, want de chimpansees en gorilla's en de helikoptervlucht aan het eind (die we toevoegden) waren ook allemaal super geweldig. Maar dit was de dag dat we naar Lake Kivu gingen, een coole rondleiding kregen door het Environmental Museum (erg leuk!) waar we leerden over 's werelds eerste methaanfabriek op industriële schaal in Lake Kivu. Daarna maakten we een snelle fietstocht met onze schattige gids Bona, en daarna een lunch in een spectaculair resort gevolgd door een boottocht met dezelfde geweldige gids. We hebben echt genoten van Bona en van het wandelen op Napoleons eiland. Het zit er vol met vleermuizen! We waren ZO verbaasd over die wezens, en de stop op het apeneiland was ook leuk. We hadden echt een magische ervaring en als klap op de vuurpijl was het Moriah Hill Resort geweldig. Het diner daar was een welkome verademing. We waren eigenlijk weer terug in een volwaardig 4 sterren resort, en de mensen waren ook leuk om mee te praten. De kamer was geweldig...des te meer gewaardeerd na het zeer rustieke Ken Barham guest house. Een warme douche en een doorspoeltoilet waren geweldig, maar het uitzicht! Het uitzicht!!! Dag 5 was onze minst favoriete dag van de rondreis. Ik kan echt niet beschrijven hoe raar het was om door de sloppenwijken te lopen, constant gevolgd en aangestaard te worden. Waarom deden we dit? De wandeling door de stad over een markt was niet zo druk als de stadsmarkt van Kigali, maar het was gewoon raar om zo aangestaard te worden. De arbeiders die een greppel aan het graven waren, hadden het pad dat wij moesten gebruiken uitgegraven, dus moesten we heel voorzichtig balanceren op een grote hoop losse aarde over een 10' afgrond aan de ene kant vol arbeiders die aan het graven waren. Ze staarden ons ook aan. Het was allemaal een beetje bizar. We liepen door bamboevelden en hoorden het kerkkoor zingen... dat was wel cool! We konden ook de hele stad Ribavu overzien vanaf de top, en de DRC stad Goma in de verte. Ik zou echt willen dat dat zo dichtbij was als we kwamen... maar de gids (een heel aardige jongen!) nam ons direct mee door de vervallen, weggespoelde, door vulkaan-aardbevingen geteisterde binnenstad. Hier werd het zo vreemd, dat het eng was. We waren erg dankbaar dat we onze gids hadden, maar we zweetten enorm. Mijn maag deed flipflops. We liepen door de sloppenwijken en ik voelde me voor het eerst tijdens de rondleiding echt onveilig. Dit deel leek uren te duren. We wilden Emmanuel en de auto op zijn zachtst gezegd heel graag zien. Toen we eindelijk door die stad heen waren en hij er was, zuchtte ik van opluchting, maar het was nog niet voorbij! Hij reed ons naar het midden van een andere vreemde plaats, vlak bij de grens, zodat we het "laatste huis in Rwanda" konden bekijken. Er waren echt dreigend uitziende gewapende bewakers overal, de straten waren gewoon vol modder en vieze kinderen en veel mensen die ons aanstaarden en volgden en geld eisten. Dit alles tijdens een uitbraak van COVID aan de grens, dus we begrepen echt niet waarom we daar waren en dit alles te voet deden. Het was niet alleen verwoest door de aardbevingen van de recente vulkaanuitbarstingen, maar ook de armste en meest deprimerende plek die we in Rwanda hebben gezien. Nadat we eindelijk weer in de auto zaten, gingen we lunchen in een schetsmatig tentje en daar voelden we ons iets meer op ons gemak, maar toen nam de gids ons na de lunch mee terug door de slechtst denkbare buurt, waar hongerige kinderen zich in de modder wentelden. We deelden de restjes van onze lunch uit en dat was een licht moment in de duisternis. De kinderen die het eten kregen glimlachten en verslonden het samen met hun vrienden en familie, en het was echt hartverscheurend omdat we ze niet allemaal kunnen voeden of redden. De huizen op een strook van de stad in de buurt van dit straatarme dorp waren super exotische herenhuizen en de tegenstelling van de modderige sloppenwijken ernaast was een ijzingwekkende realiteitstoets voor ons toen we er op FOOT doorheen liepen. Dit is de plek waar de "haves" tegenover de "have-nots" een misselijkmakende realiteit is. Rubavu en vooral Goma was een verschrikkelijk gezicht met een rokende, actieve vulkaan die vlak boven de steden opdoemde. De hele grensstad had een onvriendelijke uitstraling voor ons, blanke westerlingen... een soort buitenaards, armoedig, postapocalyptisch, dystopisch gevoel. Onze buiken waren op dit punt helemaal in opstand gekomen omdat we erg ziek waren, dus de snelle rondleiding door de methaanfabriek en de warmwaterbronnen ging nog sneller, want we vroegen of we naar het hotel konden gaan. We hadden geen zin om in een warmwaterbron te gaan zitten terwijl we net hadden gezien hoe het slib van de nabijgelegen Heineken fabriek in het meer stroomde. Er waren zelfs geen vissen in het gebied waar we verbleven, waarschijnlijk vanwege dit slib! Het Paradis Malahide resort was superleuk en erg schattig... maar het feit dat we het slib zagen en het gebrek aan vis daar, gaf het een beetje een bittere nasmaak. Toch hebben we ons er prima vermaakt. We moesten van kamer wisselen vanwege slecht sanitair, maar de hutjes waren mooi en lagen direct aan het meer. Het diner was geweldig en de bediening nog beter. We hadden zoveel plezier met een paar gekke Slowaken na het eten... dat was misschien wel het hoogtepunt van de reis. We vonden het ontbijt 's ochtends ook heerlijk. Al met al eindigde een ZEER stressvolle dag goed. Na die avond begonnen we ons beter te voelen. Misschien was het eten en drinken daar en tijdens de rest van de rondreis gewoon van betere kwaliteit. Dag 6 was de transfer naar Musanze, de woonplaats van onze chauffeur. Verreweg de leukste stad die we bezochten. De tussenstop bij de pottenbakkerij was zo cool! Ze dansten en zongen voor ons en we zagen hoe ze potten maakten van klei uit de aarde. We wisten pas na die rondleiding dat deze mensen pas geïntegreerde inheemse volken waren. Dat maakte het des te intrigerender om hen te ontmoeten en met hen te communiceren. We werden echt verliefd op het restaurant waar we aten voor de lunch en hadden een goede nachtrust in het Gorillas Volcanoes hotel. Het was echt vreemd leeg voor zo'n grote plaats vanwege COVID, wat wel een beetje deprimerend was. Een deel van de reden dat we internationaal reizen is om andere gasten uit andere landen te ontmoeten en om te gaan met mensen van overal. Hoe dan ook, ik kan dit niet op de juiste dag of het juiste deel van de dag plaatsen toen we naar Musanze reisden, maar de ervaring met sorghumbier maken was ook superleuk! Wat gek, hoe ze dat met de hand doen!!! Ik kon het echter niet proeven - mijn buik zat helemaal in de knoop en ik was bang om nog zieker te worden, of erger - een nieuwe COVID-stam op te lopen door een kopje met vreemden te delen. Maar Emmanuel was zo aardig om ons naar een winkel te rijden waar ik een blikje kon kopen dat in een fabriek was gemaakt. Ook de enorme wandeling naar het uitkijkpunt van de tweelingmeren tijdens deze dag was echt spectaculair, en we hadden veel plezier! We dachten dat dit zeker de zwaarste wandeling van de tour zou zijn, maar we hadden het helemaal mis. Het was een ZEER drukke en inspannende dag... net als alle andere op onze tour. We hebben ons zeker nooit verveeld! Dag 7 was een zeer, zeer lange en inspannende wandeling, die we helemaal geweldig vonden. We hadden echt de hele Rwandese boerencultuur in een verrassende context geplaatst toen we niets anders droegen dan een lichte dagrugzak naar de top van deze prachtige berg, en we konden het nauwelijks halen. En ik meen het... de klim was slopend en mijn knieën worden er niet jonger op, dus de wandeling naar beneden was nog zwaarder. Zelfs op 50- en 42-jarige leeftijd beschouwen we onszelf naar westerse maatstaven nog steeds als grote atleten!!! We doen dagelijks aan yoga en inspannende oefeningen en brengen de hele winter door op ski's, met mountainbiken in het voorjaar. Ik ben een Ironman triatleet die al vele malen heeft meegedaan, waaronder een langeafstandstriatlon! Mijn man fietst al zijn hele leven elke dag. En dit deed ons versteld staan... deze wandeling. Ik zal je niet vervelen met alle details, maar we hebben onderweg veel plezier gehad met de kinderen en op de top was het heel erg koud, dus als je dit evenement gaat doen, neem dan een extra jas mee. We hebben daar heel langzaam gegeten, maar de sfeer was geweldig, ondanks de tandenknarsende kou. Ze probeerden ons ook te voeden alsof we tienerjongens waren. Het leek wel een viergangendiner! Ik wist dit niet toen ik naar binnen ging en at extra soep, die warm en heerlijk was. Maar dat was alleen het voorgerecht. Ik dacht dat dat de lunch zou zijn. Ik voelde me onbeleefd, maar ik kon nauwelijks iets eten van het rundvlees en de groenten en rijst en al helemaal niet van de fruitsalade als toetje. Ik kon niet geloven dat mensen dat allemaal hadden ingepakt tot aan de top van die piek! Het was echt geweldig. Naar beneden lopen deed pijn en we waren daarna pijnlijk en moe. Het leek wel een dag van 8 uur wandelen, bijna onafgebroken, met uitzondering van de eerder genoemde lunch. Onnodig om te zeggen dat we die nacht goed hebben geslapen in het hotel! Dag 8 was de grootste gebeurtenis van de reis: de gorillatrekking. Onze gids voor die dag was geweldig! Ik was dol op Edward. Ik vond het hele gebeuren ook gewoon een surrealistisch en geweldig avontuur. We verlieten het startpunt en de wandeling naar de gorilla's was zo schilderachtig! Ik dacht dat het niet mooier kon worden in dit land, maar dat werd het wel! We kwamen een grote kudde wilde buffels op ons pad tegen, dus we waren dankbaar dat we niet alleen een gids en spoorzoekers hadden, maar ook vier gewapende militairen. Ze kregen de kudde in beweging en wij gingen op weg. De gorillafamilie die we ontmoetten was gewoon... verbluffend. Te veel vreugde om dat uur van ons leven uit te drukken, maar we zullen het nooit vergeten. Gewoon doen! De kosten zijn hoog voor de meesten van ons, maar het is echt een once-in-a-lifetime ervaring, en het gaat naar beschermingsprojecten voor de gorilla's. In de middag gingen we naar het Rusiga Highland Resort waar we genoten van het uitzicht door de nevel en mist. Het diner was langzaam maar goed. Op dag 9 vertrokken we van het Rusiga Highland Resort naar het vliegveld. Dit was onze laatste dag en we hadden besloten om onze slag te slaan en een helikoptervlucht rond het Akagera wildreservaat te boeken. We waren dus een beetje ongerust toen onze gids niet op kwam dagen. Later realiseerden we ons dat het gewoon weer een communicatiestoornis was geweest. We hadden een behoorlijke taal/cultuurbarrière met de mensen die in het resort werkten. Onze gids vertelde ons dat we hem om 11 uur zouden ontmoeten, maar zei niets over de maaltijden. Blijkbaar heeft hij uiteindelijk met het hotelpersoneel gecoördineerd om ons daar lunch te geven voor ons vertrek... maar er is nooit iets tegen ons gezegd. We gingen ervan uit dat we onderweg naar Kigali ergens zouden eten. Dus 's ochtends stonden we op en aten we ontbijt, pakten we in en stonden we een heel uur met onze tassen van 11-12 uur ons steeds meer zorgen te maken over Emmanuel, terwijl het hotelpersoneel gewoon naar ons zat te kijken. Het was zo vreemd! Niemand had het over lunch of iets dergelijks. Emmanuel kwam opdagen en vroeg ons waarom we niet hadden gegeten, en we hadden zoiets van...ummm huh? Maar alles werd snel rechtgezet. Het restaurant waar hij ons mee naartoe nam was eigenlijk heerlijk en snel, en het beste van alles, had heerlijke koffie! We hadden een stroomstoring in het resort en de koffie veranderde in drab bij het ontbijt. Wij zijn koffiemensen, dus deze stop werd erg gewaardeerd. Het was triest om afscheid te nemen van Emmanuel na alle avonturen die we samen hadden beleefd, maar hij bracht ons op tijd naar de helikoptervlucht en we hadden een fantastische vlucht met Akagera Aviation, waarbij we laag over de prachtige wilde dieren in het reservaat vlogen. Ik kon me geen betere manier voorstellen om onze reis af te sluiten. Dus ik hoop dat deze recensie zowel de reisorganisatie als potentiële bezoekers helpt!Laat meer zien
  Reisde in juni 2021
  

  Antwoord van: New Horizon Africa Safaris

  Hoi Michelle, Hartelijk dank voor je vertrouwen om deze tour met ons te doen , het was een trots voor ons om bij jullie te zijn. Dank je voor deze geweldige beoordeling en aantekeningen om mee te nemen voor betere ervaringen. We hebben inderdaad alles genoteerd en zeker is ons doel om meer fantastische met echt authentieke Oost-Afrikaanse ervaringen te bieden. Nogmaals dank, het beste toegewenst. Monica

  Laat meer zien
• 

  Hetzeg

  21 oktober 2019
  Automatisch vertaald. Bekijk in originele taalBeoordeel deze vertaling
  Automatische vertaling beschikbaar in Nederlands. Bekijk in het Nederlands
  Ik heb een reis geboekt in Rwanda bij New Horizons. Omdat het een reis van 9 dagen was, kon ik me niet voorstellen...
  Ik heb een reis geboekt in Rwanda bij New Horizons. Omdat het een reis van 9 dagen was, kon ik me niet voorstellen hoe het zou kunnen zijn, want het was mijn eerste safari in Afrika. Emmanuel bleek geweldig met ongelooflijke diensten en zorg. Ik werd naar alle hoeken van het land gebracht in een fantastische jeep en heb genoten van culturele, historische, gemeenschaps-, wandel/trekking-, vaar-, en nachtleven-ervaringen. Heb inderdaad genoten van het reizen met een plaatselijke gids Emma, een echte aanrader voor Rwanda-reizen.Laat meer zien
  Reisde in oktober 2019
  

  Antwoord van: New Horizon Africa Safaris

  Gegroet, Hartelijk dank voor uw bezoek aan Rwanda met ons, het was een genoegen u te ontmoeten en met u te reizen. Hartelijke groeten uit Kigali.

  Laat meer zien