Safari in Maasai Mara – klassieke rapsodie

Beoordelingen van andere reizen die Classic Journeys Africa Ltd aanbiedt

• A

  Scott5,0•juli 2026
  Classic Journeys heeft onze safari geweldig geregeld. Elk onderdeel van de reis, vanaf het moment dat we uit het...
  Classic Journeys heeft onze safari geweldig geregeld. Elk onderdeel van de reis, vanaf het moment dat we uit het vliegtuig stapten tot aan het moment dat we via de luchthaven weer vertrokken, was goed gecoördineerd en tot in de puntjes geregeld. Voorafgaand aan de reis was er veel contact en werd elke vraag die we hadden snel beantwoord. De hotels die ze voor ons hadden geboekt waren adembenemend! We hadden ons geen betere accommodaties kunnen wensen. Ik denk dat het allerbeste aan de reis de chauffeurs/gidsen van Classic Journeys waren. Ze waren een essentieel onderdeel van de reis – ontzettend vriendelijk, zeer deskundig, super behulpzaam en zorgzaam. Ze brachten ons niet alleen overal veilig naartoe, maar de dagelijkse safari’s waren ook waanzinnig goed. Hun expertise is ongeëvenaard. Ik kan niet genoeg lovende woorden vinden voor Felix, Peter, Sameer en Dixon!! Ik zou zonder twijfel weer een reis via Classic Journeys boeken!Laat meer zien
• A

  Nancy5,0•juli 2026
  Deze reis is echt onverslaanbaar! De accommodaties zijn comfortabel en passen perfect in de natuurlijke omgeving. De...
  Deze reis is echt onverslaanbaar! De accommodaties zijn comfortabel en passen perfect in de natuurlijke omgeving. De gidsen en fotografen zijn professioneel, deskundig en gewoon geweldige mensen. Iedereen in onze groep heeft zich prima vermaakt en veel geleerd. We hebben veel tijd doorgebracht met het observeren van allerlei wilde dieren. In Amboseli hebben we een Maasai-dorp bezocht. Dat was een leerzame ervaring. Het voeren van giraffen in Nairobi was voor mij ook een hoogtepunt van de reis. Er waren echter zoveel hoogtepunten dat ik ze hier niet eens allemaal kan opsommen.Laat meer zien
• A

  YAGH5,0•juli 2026
  Hier is een eerlijke recensie, misschien het eerste deel: Dag 1 + Dag 2: Gids Desmond met een chauffeur wiens naam me...
  Hier is een eerlijke recensie, misschien het eerste deel: Dag 1 + Dag 2: Gids Desmond met een chauffeur wiens naam me even ontgaat. Efficiënte en vriendelijke transfer van het vliegveld naar hotel SAROVA PANAFRIC. Twee geweldige dagen met het aaien van olifanten en het voeren van giraffen. Een superleuke opwarmer voor de komende reis, vooral voor onze 11-jarige. De chauffeur was professioneel en heel aardig; we hebben leuke gesprekken gehad over Kenia, het leven en voetbal in de Premier League. Het hotel had overal geweldig personeel. Het diner op de eerste avond was fantastisch, net als de lunch in Nairobi op dag 2; een prachtige setting. De gastvrouw leerde ons Swahili en vertelde over het leven in Kenia, vooral voor vrouwen. De ontmoeting op de vrouwenmarkt (waar vrouwen sterker worden door traditionele kunst te maken) was inspirerend en ontspannend. De ontvangst met zang en dans was zo leuk! Ik voelde me een gewenste gast, en mijn familie ook. De producten waren geweldig, maar naar onze mening wel een beetje duur. Er was de hele dag veel verkeer, maar de chauffeur wist er prachtig doorheen te manoeuvreren. De auto was top, maar zonder airco was het zwaar met die hitte en de vervuiling. We kregen ook geweldige uitleg over ingewikkelde lokale zaken. Het diner was geweldig. Op het balkon bij het zwembad werden we ontvangen als VIP’s, zo vriendelijk dat we onze verlegenheid als gewone mensen snel konden laten varen. Het is alsof je een geliefde gast bent, geen buitenlandse bezoeker. De vriendelijke en zorgzame manier waarop de gastvrouw met de jongen omging, moet zeker worden genoemd. Maar hij had honger en hij is erg kieskeurig. We dachten dat hij een pizza kon krijgen, maar die hadden ze niet. De jongen was van streek, toen kwam de geweldige chef-kok Joel, die voorstelde dat hij wel een manier zou vinden om een pizza te improviseren. Hij besprak het allemaal met de jongen, terwijl wij als bemiddelaars fungeerden. Maar het ging eigenlijk tussen de kok en het kind. Hij maakte een geweldige pizza, en P (de jongen) at hem in een mum van tijd op (het deed hem en mij denken aan de zelfgemaakte pizza van mijn moeder, waar hij dol op is). Wauw! De kamer was heel fijn en het bed sliep fenomenaal lekker. Ik heb er het beste geslapen in maanden. Ik voelde me er meteen thuis – vanaf het eerste moment weer terug in mijn geliefde Afrika (ik let niet op mijn huidskleur of die van iemand anders, ik voel me gewoon thuis bij de mensheid, net zoals ik me in Malawi voelde). Ik voel me wel een Israëliër tussen Arabieren, een dokter tussen niet-dokters, klein tussen lange mensen; ik voel sociaal-economische verschillen, genderverschillen, maar in Afrika voel ik me gewoon een mens tussen mensen, zelfs een Afrikaan tussen Afrikanen, hoewel gezond verstand en rede zeggen dat ik geen Afrikaan ben. Maar ik voel me zowel Israëliër als Afrikaan. Alleen in Afrika. Ik hou van Brazilië en voel me daar geweldig, maar ik voel me er een buitenlander (zelfs als geliefde gast bij een vriend thuis). Op dag 3 ontmoetten we Dixon (over hoe geweldig hij is, daarover later meer) – een lange reis met veel uitleg en gelach, ontmoetingen met mensen, Kenianen en bezoekers, en verschillende plekken onderweg. De toiletten glommen altijd, op naar Amboseli. Ik denk dat het de Oilepo Lodge was. Het was leuk om als belangrijke mensen behandeld te worden, ze waren hartelijk en vriendelijk, de plek was charmant. We kregen de Urakau-kamer, wat een leuke kleine verrassing was (want Urakau/Hippo is mijn absolute favoriet). De rust was heerlijk... en toen begon de magie! Met een middagsafari in de beste handen die ik me kan voorstellen. Oké, dit is onze eerste middag in Amboseli, einde van deel 1 – dit gaat me nog wel even duren. Ik voel me helemaal Hakuna Matata. Einde van deel 1 Deel 2 Met gids Dixon die ons 's middags zachtjes aanmoedigde om door te rijden en niet lui te zijn, gingen we op onze eerste safari. Amboseli NP. We waren gewaarschuwd voor het stof; het was stoffig, maar geen probleem. Met Dixon achter het stuur gaat het zo ontspannen. Hij legt alles rustig en gedetailleerd uit, beantwoordt vragen, vertelt over de wonderen van de Kilimanjaro – die bijna helemaal bedekt was door wolken, maar waarvan de top op deze milde middag toch nog boven de wolken uitstak. En dan de dieren. Een zeldzame verschijning van een gestreepte hyena zorgde niet alleen bij ons gasten, maar ook bij de gids voor veel opwinding. Dixon zag het en wees het ons aan, wij konden het niet zien, maar gelukkig heeft P9 een geweldig oog en keken we vol ontzag toe hoe dat ongelooflijke monster van een dier (het ziet er op een glimlachende manier monsterlijk uit) daar bleef totdat het weer zijn gang ging. Dat alleen al was betoverend, maar later zagen we ook leeuwinnen die hun welpen zogen, leeuwen, de ongelooflijke olifanten en al het andere. Fantastisch. Ik heb zebra’s en giraffen leren waarderen; het was allemaal een lust voor het oog. Onze gids gaf rustig uitleg, met precies de juiste pauzes zodat we alles goed konden in ons opnemen. Ik was al helemaal in de ban van diergedrag, P vertelde ook enthousiast, Debbie was heel blij en verrast over zichzelf, tevreden over hoe ze ervan kon genieten met de hele natuur, de omstandigheden en nog zoveel dagen in het verschiet. Ik wilde niet terug, maar omdat de nacht aan de evenaar snel viel, moest het wel. Zo blij. Na het avondeten (met veel ceremonie, voor mij iets te chique, maar iedereen leek blij; lokale dansen alsof er een god binnenkwam, uitleg of verbinding waar nodig om het nog beter te maken) ging ik naar weer een comfortabel bed (er was geen ventilator, dus ik vroeg erom en toen was er een). P had een dipje na de opwinding, maakte zich zorgen over telefoontijd, verveling, heimwee en het missen van vrienden. Ik liet hem praten en een beetje huilen terwijl ik de geest van Afrika in hem liet stromen (dat kan ik echt, soms doe ik magische dingen met kinderen met behulp van spirituele krachten die ik niet kan uitleggen… oké, genoeg over mij). We hadden een goed gesprek met Dixon (over het programma van de volgende dag), die zo geweldig en gul was en ons ook de kans gaf om iets voor hem te doen; hij verdween op magische wijze in de nacht, terwijl hij een stukje van zijn geest achterliet om voor ons te zorgen. Ik deed mijn muggenspray op, zij slikten hun antimalariamiddelen, ik nam mijn gebruikelijke dagelijkse medicijnen... De volgende dag een lekker ontbijt, ik voelde me veilig in de lodge, vriendelijk begeleid … weer een dag in Amboseli NP, een hele dag met een koffie-/Coca-Cola-pauze, een lunchpauze, alles … cheeta’s, nog meer olifanten en alle andere dieren, apenplezier. We zagen de andere bezoekers uit Amerika, het Verre Oosten, Europa en een paar van onze eigen mensen; luisterden, observeerden menselijk gedrag, maakten een praatje met de meer open mensen. Toen de nijlpaarden (dus onze favorieten, de cheeta’s en nijlpaarden, speelden de hoofdrol; die laatste zouden later nog veel meer verbazing, plezier en ontzag opleveren). Een geweldige dag, maar ook vermoeiend. Dixon heeft keihard gewerkt met nog een lange rit voor de boeg en hij was een geschenk. Zo deskundig, vriendelijk, een leider, een leraar, open voor onze verhalen – ik mis hem echt. Even relaxen in de lodge. Dag 5: een vroege, lange rit naar de grens, die heel soepel en interessant verliep, met de Kili die verschillende gezichten en toppen liet zien (ik herinner me alleen de Uhuru-top). Mensen onderweg. In de lodge ontmoetten we jonge mensen en voerden we boeiende, vruchtbare en, denk ik, oprechte gesprekken. Het voelde als thuis, maar dan net iets beter (voor mij). Van Kenia naar Tanzania: een emotioneel afscheid van Dixon en blijdschap toen Stanley uit het niets tevoorschijn kwam om ons ‘Karibu’ (welkom) te heten; we voelden ons veilig onder zijn begeleiding en zorg van dag 5 tot dag 9. Wat gedoe aan de grens omdat twee van onze visa verkeerd waren ingevuld door de Tanzaniaanse ambassade; ze maakten ter plekke nieuwe, maar we moesten 100 dollar betalen voor iets waar we al voor betaald hadden. Een van die onvoorziene problemen die je op reis wel eens tegenkomt. Stanley was DE BESTE, hij was zo geweldig, straalde jeugdigheid en volwassenheid uit en had alles in huis om je als een welkome gast te laten voelen in het adembenemende Tanzania. De wegen, steden, dorpen, velden, heuvels en bossen helemaal tot aan Arusha; we kochten nog wat snacks voor P in een klein stadje (spulletjes kopen in een klein supermarktje was ook zo leuk!). Ik heb een heerlijke en echt aan te raden verse, hete gember-citroenthee gedronken – een echte redder in nood. We zijn aangekomen in Mtu wa Mbu. We hebben een korte maar onvergetelijke tour gemaakt met BARAKA op de Tooktook. Hij gaf uitleg en hielp ons vriendelijk uit de voeten, dus we hebben enorm genoten van de rijstvelden, de rode bananenplantage (wauw!!), de houten kunst uit Mozambique (het Mapuya-volk uit Mozambique, denk ik) enz. Het was leuk om in het Portugees te kletsen (dat kan ik). Helaas heb ik iets kapotgemaakt; ze wilden dat ik het achterliet, maar we kwamen gelukkig met een schikking overeen. Na de wonderen van de bananenteelt en de magie van het houtsnijden gingen we verder naar de pub en hebben we daar een geweldige tijd gehad met de lokale bevolking. Bananenbier, bananenwijn en een toast met “Maisha Marefu!”. Twee geweldige ervaringen: Swahili leren met mensen die je graag lesgeven, een praatje maken en je fouten geduldig en vriendelijk corrigeren. En het drinken van gember-citroenthee. Je kunt het aan je reisplan en hoogtepunten toevoegen (“vraag je gids naar hete gemberthee… maar doe het heel langzaam”). De hoogtepunten van elke dag waren de Maasai-optochten in Arusha en de Secret Lodge in Manyara. We denken erover om daar nog een late huwelijksreis te maken. Het draait vooral om romantiek, de gastvrijheid van de lokale bevolking, de Maasai-sfeer en -dansen, en een beetje avontuur; de algemene omstandigheden maken het iets minder luxueus en minder ‘perfect’ uitgerust. Een romantisch uitje in de natuur voor wie daar van houdt. Wij in ieder geval wel. Het is een plek die de organisator (Rough Guide via Journeysofafrica) op het laatste moment moest wijzigen en het bleek een onverwachte parel te zijn. We hadden nog tijd voor een korte avondsafari in Manyara; de herbivoren lijken daar het gelukkigst. Mongoes, hagedissen en de wildernis rondom de lodge. En nog veel meer: het meer dat direct vanaf de tent uitloopt, nijlpaarden vlakbij, een douche in de open lucht, allemaal onder de hoede van de Maasai. 1 ding: Voor wie absoluut mobiel bereik / wifi enz. nodig heeft – dat is beperkt. Als je het echt hard nodig hebt, neem dan wat geavanceerde telecomspullen mee van thuis. Ten tweede: vriendelijk zijn tegen mensen brengt je overal en levert je bijna alles op. Respectvol omgaan met de uitrusting is ook belangrijk. Een beetje Swahili spreken helpt. Bereid zijn om ook iets te geven. Ik voelde me gewoon echt een deel van Afrika – geweldig gevoel. Ik bedoel het allemaal op een positieve manier. Maar het is ver weg, dus wat er niet is, is er niet (technologisch gezien bedoel ik). Een echt avontuur De lodge is waarschijnlijk erg duur? Dat denk ik wel. Dag 6 begon met een boomkroonpad. Blij dat we het gedaan hebben. We hadden een geweldige gids in Alfeu, ik heb een mooi shirt gekocht in de souvenirwinkel. De wandeling zelf is avontuurlijk en veilig, je moet je aan de regels houden en geduld hebben. Alfeu vertelde ons over de bomen, vogels, planten, vlinders en het lokale leven als we ernaar vroegen. Wat een bijzondere, vriendelijke, geduldige, gracieuze en goed opgeleide jongeman. Dus met geduld hebben we (vooral Peleg, die heel graag apen wilde zien en zich snel verveelde tijdens de wandeling en in het bos – het kan best eng zijn voor wat gevoeliger (op een normale manier) mensen) Maar we genoten ervan om gewoon met z’n drieën te zijn: Alfeu, het bos, de wind, de beekjes en de apen. Een natuurpretpark en circus, maar dan veel, veel beter. Nadat we eindelijk één blauwe aap hadden gezien, kwamen er schattige groepjes van hen voorbij. Ik moet me verontschuldigen dat ik per ongeluk vergeten ben Alfeu een fooi te geven. Daarna een dag vol Manyara-safari: bavianen die vochten, paarden, sliepen, speelden, hun jongen verzorgden en zo. Een geweldige luipaard die zich op een tak verstopte. Het was ook leuk om de communicatie tussen de gidsen/chauffeurs te zien en hoe ze iedereen rustig en efficiënt een kijkje lieten nemen. Aan het eind van de dag kende ik de meeste chauffeurs al. Onder leiding van Stanley was het fenomenaal, tot weer een prachtige middag, avond en nacht bij Manyara’s Secret, met wat Maasai-verrassingen en heerlijk eten. Dus we hebben nog dag 7 Ngorongoro, dag 8 Serengeti, dag 9 vliegen over de grens, dag 9-10 Maasai Mara en dag 11 het Naivasha-meer. En ook dag 12 het Karnivor-restaurant, wat erg leuk is. Ik hoop dat ik het haal en dat je deze woordenstroom wel kunt verwerken. Deel 3 - Ik zal proberen de belangrijkste dingen eruit te lichten. Naar Ngorongoro reizen is op zich al een prachtige ervaring. Onze gids Stanley deed zijn best om de vanzelfsprekende grootsheid van de natuur te combineren met lokale en nationale verhalen. We hadden veel formele en informele ontmoetingen met de Maasai, onderweg, in het dorp, in de nationale parken. Tijdens informele korte gesprekken leerde ik wat Swahili en Maasai en kreeg ik een kijkje in het leven van ‘onze broeders’ (daarover later meer). De georganiseerde rondleiding in een Maasai-dorp was de kleine moeite en bijdrage zeker waard; het was een show, maar ook een oprecht welkom en een uitwisseling van levenservaringen. Met ‘onze broeders’ bedoel ik de vele overeenkomsten in het historische, sociale en spirituele leven van Israëli’s/Joden en de Maasai. De Serengeti kun je beter als mysterie laten; wil je het weten? Ga erheen. Ontdek het zelf. Twee dagen, negen dagen of langer: de dieren zijn er, leeuwen jagen, eten en rusten; let goed op zebra’s, giraffen en olifanten die de wegen oversteken. Maar je kunt op de gidsen vertrouwen, dat konden wij in ieder geval wel met Stanley en zijn ontspannen, geruststellende, hartelijke en levenswijze Daniel in Kenia. Ngorongoro is een natuurparadijs, net als de dieren; lunchen in de wildernis is geweldig, zowel in de Serengeti als over de grens in de groene Maasai Mara. De grote migranten – gnoes, zebra’s, buffels en andere dieren – hebben hun eigen tempo en kennen geen formele grenzen. Blijf alert, houd je ogen wijd open en luister goed, dan bevind je je midden in een wonder van het dierenleven. Om het even samen te vatten: als we nu een documentaire van David Attenborough zien, zitten we er middenin! We zijn er deel van en niet alleen toeschouwers. Ik raad je aan om dit minstens één keer in je leven te doen en je helemaal over te geven. Wees wel een beetje voorzichtig, want je bent daarna misschien wel een ander mens. Voor altijd. Het Serengeti House of Nature ligt heel ver weg, voelt veraf en niet van deze wereld. De mensen daar zijn bijzonder en toegewijd. Soms raken de elektriciteit of het warme water onderweg een beetje moe, maar met wat geduld komt het er wel. Er was wat stress in onze groep rond de vluchten. Een laatste rit met Stanley naar een landingsbaan, waar je onderweg misschien nog moet overstappen, maar ergens, op een bepaald moment, haalt een vliegtuig je wel op. Je mag 15 kilo per persoon meenemen en ik vind dat toeristen in ieder geval geadviseerd moeten worden om ‘zachte tassen’ mee te nemen, dus alles behalve een harde koffer. Je moet bijbetalen voor overgewicht, maar dat valt wel mee: met vriendelijkheid, een glimlach, respect en geduld. Het is een kleine donatie voor deze enorme taak om de natuur en haar bewoners (dieren en mensen) te beschermen. Ik hoop dat het blijft bestaan en groeit. Dus met een klein vliegtuigje, dat gebruikt kan worden om hulpgoederen naar vluchtelingen in Soedan te brengen waar dat nodig is, en ook wat hulp te bieden. Ik hoop alleen dat het niet voor de verkeerde dingen wordt gebruikt. Dus met de auto, het vliegtuig en de bus met een gids naar de grens; hij hielp ons de grens over, vrij eenvoudig, met de hulp van onze gidsen. Je wordt van vliegtuig naar vliegtuig gebracht. Midden in en boven de wildgebieden van de Serengeti en de Maasai Mara. Helaas ben ik de naam vergeten van die heel fijne en geruststellende man die ons vergezelde tijdens dat korte maar belangrijke deel van de reis. De vlucht van de Serengeti naar de grens was geweldig, met een vrouwelijke piloot en een copiloot. Dat gold ook voor de ‘vliegende bus’ vanaf de Keniaanse kant naar de Maasai Mara, toen een derde groep van drie vermoeide reizigers in de armen van Daniel viel; we waren net geland en nestelden ons veilig bij hem. De Maasai Mara lijkt wel een beetje op de Serengeti, maar is ook weer totaal anders; de sfeer is uniek en de wilde dieren zijn vaak veel dichter bij de reizigers, op een steenworp afstand. Luipaarden, nijlpaarden, nieuwsgierige leeuwen en welpjes, en nog veel meer. En de elegante impala’s, gazellen en antilopen die ook hun steentje bijdragen aan de gastvrijheid. De lodge in Mara was van zeer hoge klasse: Zebra Plain House. Ik ben vooral kok Simon dankbaar dat hij, na wat vragen en vervolgens op eigen initiatief, speciaal op ons kind afgestemde maaltijden heeft bereid. We ontmoetten een paar landgenoten en sloten nieuwe vriendschappen in de knusse sfeer van de lodge. De culturele tour door de Maasai Mara was geweldig en in een nabijgelegen stadje is er een bank, een wisselkantoor en een geldautomaat. Nu een lange rit naar het Navaisha-meer (het ‘ruwe water’). Met dank aan D, mijn partner, voor het idee, aan Nadia van Rough Guides voor de organisatie, aan degene die het heeft betaald, en aan het personeel van de lodge en de gidsen voor een onvergetelijke ervaring tijdens de safari met een klein bootje op het meer (inclusief vissen vangen en adelaars voeren), onze jonge gids Daniel (ik had hem wel kunnen adopteren) en onze wandelsafari-gids MAJOR. We waren dankbaar dat we zoveel ervaringen, emoties, plezier en kennis van hen hebben mogen meemaken. Wandelen met de dieren is precies zoals het klinkt. De lodge was waarschijnlijk top, hoe je het ook bekijkt. Een fijne plek om te zijn. Jammer om weg te gaan. Ik ontmoette een voormalige Keniaanse jeugdatleet, we hingen wat rond en praatten over hardlopen en andere dingen. P at de eerste biefstuk van zijn leven! D’s ogen straalden van leven. Ik beleefde mijn droomervaring: een geweldige tijd doorbrengen met een familie nijlpaarden – mama, kalfje (?), in ieder geval een jong exemplaar. We hadden onze onvergetelijke ontmoeting en het was veilig genoeg voor mij om er nu over te vertellen. Ik heb me aan de veiligheidsregels gehouden en ook op mijn intuïtie vertrouwd. De dag erna weer een heerlijke rit die me hielp de pijn van het afscheid te verwerken, nog een biefstuk voor P en nog meer glinstering in haar ogen in het restaurant in Nairobi. Met lokale mensen, geweldige lokale muziek en overal uitnodigingen voor het fantastische nachtleven van Nairobi en muziek en dans. Daarna een stadstour met Daniel, die ervoor zorgde dat we door tijd en ruimte werden geleid om zoveel mogelijk rond te dwalen en ons te verwonderen, precies op tijd en veilig naar het vliegveld. Een droom met alles erop en eraan, en realistisch. Bedankt Asante sana, Kwaheri en Mpaka wakati ujao – tot de volgende keer P, D en Yuval. OK: Je mag hieruit halen wat je wilt. Hopelijk slaat het ergens op. Ik kan wel een ‘vinklijstje’-recensie maken, maar waarschijnlijk niet nog eens in detail schrijven. P.s. er was ook de Olduvai-kloof: een ongelooflijke blik op de archeologie. Ik wou dat ik daar een hele dag had gehad. Ik zag dat er in de buurt rivieren zijn om je in te wassen en uit te drinken. Natuurlijk. Zowel het water als de manier van baden. Nog twee dingen: mijn excuses aan Serengeti House of Nature dat ik niet genoeg fooi heb achtergelaten, een oprechte vergissing. Er is meer dan een half jaar verstreken, elke foto en herinnering is uniek en geweldig. Ik wil graag nog eens terugkomen om het opnieuw te beleven en meer te zien, te voelen, te ruiken en te horen. Mocht ik per ongeluk een van de honderden geweldige mensen die ik heb ontmoet niet hebben genoemd, dan bied ik mijn excuses aan en hoop ik alleen maar dat het nog eens gebeurt. Ukati ujao en asante sana. KwaheriLaat meer zien